Retoryka

„Retoryka”, red. Marek Skwara, Opis / Nota wydawcy / Synopsis

W sporze o to, czy teoretycznie możliwa jest jakakolwiek komunikacja bez udziału retoryki, przeważają, jak się zdaje, argumenty przemawiające przeciw takiej możliwości. Jedyne bez trudu nasuwające się przykłady prostej informacji wypranej z wszelkiej retoryki to tablice logarytmiczne, rozkłady jazdy czy książki telefoniczne. Na szczęście
jednak komunikacja nie ogranicza się do nich; stwierdzenia informacyjne
są w mniejszym lub większym stopniu naszpikowane retoryką.
Gui Bonsiepe

„Retoryka”, red. Marek Skwara, Dane Techniczne

• Retoryka
  Oprawa: miękka
• Autor: red. Marek Skwara,
• Wydawca: Wydawnictwo słowo/obraz terytoria sp. z o. o.
• Seria: Tematy teoretycznoliterackie
• Kategoria:
• Identyfikatory numeryczne: ISBN: 978-83-7453-866-4, EAN: 9788374538664
• rok wydania: 2008, data wejścia na rynek: 2008-08-25
• ilość stron: 240
• wymiary: 125x195 mm

„Retoryka”, red. Marek Skwara, Spis treści

Spis treści:
Marek Skwara O polskiej retoryce po 1945 roku 7
Kenneth Burke Tradycyjne zasady retoryki 35
Rodney B. Douglass Arystotelesowska koncepcja komunikacji retorycznej 86
Paul Zumthor Retoryka średniowieczna 97
Berthold Emrich Topika i topoi 118
Ann Moss Książki „miejsc wspólnych” w szkole 158
Tzvetan Todorov Tropy i figury 178
Przypisy 207
Noty o autorach 235
Nota bibliograficzna 237

Fragment:
O POLSKIEJ RETORYCE PO 1945 ROKU

Przedstawiając czytelnikowi polskiemu antologię obcych tekstów poświęconych retoryce, nie od rzeczy wydaje się zaprezentowanie rodzimego dorobku retorycznego, tym bardziej że światowe i polskie badania retoryczne w drugiej połowie XX wieku i na początku wieku XXI były zupełnie inaczej uwarunkowane i do pewnego stopnia przyniosły inne rezultaty.
Dzieje polskiej retoryki po drugiej wojnie światowej można podzielić na kilka okresów. Pierwszy, który zawiera się między latami 1945–1970, określają prace będące kontynuacją badań przedwojennych (ich autorzy to znani naukowcy, którzy wyróżnili się publikacjami jeszcze przed 1939 rokiem); jednocześnie pojawiają się pierwsze prace naukowców młodszego pokolenia, do których należy przede wszystkim Mirosław Korolko.
Okres drugi to lata 1971–1977, w którym następuje znaczny wzrost liczby publikacji poświęconych retoryce, czego symbolami są między innymi: pierwsze wydanie Słownika
terminów literackich, dwa – zredagowane przez Michała Głowińskiego – monograficzne działy przekładów „Pamiętnika Literackiego” i kolejne publikacje Mirosława Korolki.
Dla jednych badaczy lata siedemdziesiąte w Polsce to ponowny renesans retoryki, dla innych – wzmożona kontynuacja badań. Michał Rusinek pokazał, w jaki sposób refleksję historyczną nad retoryką i jej tradycją zdominowały dwa rodzaje konstatacji: „jedna głosi p o w r ó t retoryki, druga zaś mówi o z w r o c i e ku retoryce”. Za tymi dwiema metaforami kryją się: dwa różne typy badaczy, dwie różne historie retoryki, dwa różne sposoby historycznej narracji i wreszcie dwa różne mity historiograficzne.
Okres trzeci wyznaczają lata 1978–1988. Jest to czas, w którym (prawdopodobnie pod wpływem sytuacji politycznej) wyraźnie spada liczba publikacji. Ale to właśnie wtedy ukazują się dwa tomy zbiorowe: Retoryka a literatura6 i Retoryka w XV stuleciu, publikują swoje teksty między innymi: Jerzy Ziomek, Janina Abramowska, Jakub Z. Lichański, Anna Werpachowska, Eugenija Ulčinaitey. I co dla dziejów polskiej retoryki wydaje się osiągnięciem ważnym, to właśnie w tym okresie wychodzi drukiem pierwsza pełna krytyczna edycja Retoryki Arystotelesa w języku polskim i (a to przykład znacznie mniej napawający dumą) pojawia się antologia zawierająca między innymi tłumaczenia fragmentów (tylko fragmentów) rzymskich traktatów retorycznych.
Na szczególne zainteresowanie zasługuje ostatni okres, lata 1989–2007, w którym można wyodrębnić kilka ważnych wydarzeń. Tworzą je między innymi: fundamentalne prace Jerzego Ziomka i Mirosława Korolki; sesje naukowe i towarzyszące im zbiory posesyjne; rozprawy Heleny Cichockiej, Doroty Gostyńskiej, Jakuba Z. Lichańskiego, Michała Rusinka, Krystyny Tuszyńskiej-Maciejewskiej, Teresy Michałowskiej; antologie tekstów retorycznych; cenne translacje prac Curtiusa, de Mana, White’a, Lausberga,
Perelmana i wreszcie kilka książek poświęconych praktycznemu wykorzystaniu retoryki.